Wesoła patologia.

    W sumie skoro i tak rozpisuję się o życiu na studiach warto wspomnieć o mieszkaniu. Dla mnie ważnej części studenckiego życia. Mieszkanko nie jest dla mnie bowiem tylko przystanią, gdzie zatrzymuję się między wycieczkami do domu po słoiki, ale miejscem, gdzie de fakto spędzam sporo czasu. Zacznijmy jednak od początku.
     Wynajmowane mieszkanie było dla mnie jedynym branym pod uwagę rozwiązaniem. Żadne akademiki. Mieszkanie i to koniecznie z własnym pokojem. W Lublinie taki luksus nie jest rzeczą chorendalnie drogą. Pierwszą ważną rzeczą, na którą należało zwrócić uwagę, byli współlokatorzy. Ponieważ, to że jest się z kimś zajebistym przyjacielem na codzień, nie oznacza, że będzie się z tym kimś dobrze mieszkało. I o tym należy bezwzględnie pamiętać, bo w przeciwnym razie można się rozejść w niezgodzie i narobić sobie dodatkowej roboty z szukaniem nowego lokum. Szczęśliwie poskładało się tak, że moi współlokatorzy nie tylko byli z grona "tych lubianych" ale także "tych do życia".  (tutaj nadmienię, że mieszkam z Mateuszem- moim przyjacielem i Florą <niemalże siostrą >) Szybko dogadaliśmy się co do tego, że wszyscy chcemy własny pokój i to jest priorytetem.
       Potem zaczęło się szalone poszukiwanie mieszkania (w lipcu, kiedy ceny nie są jeszcze zbytnio wywindowane i niektóre perełki nie są już zaklepane). Mieszkanie trzeba dobrze obejrzeć, dogadać się co do ceny etc. etc. Tu pojawia się kolejny ważny aspekt rozpoczynania mieszkania gdzieś. Właściciel. Nasz, Pan Waldek, to proste, poczciwe chłopisko. Wszystko da się dogadać i załatwić. Pojawia się na mieszkaniu raz na miesiąc, bierze kasę i nie obchodzi go nic. Tak długo jak nie rozpętamy jakiejś wyjątkowo zaciekłej wojny z sąsiadami, będziemy sobie żyć w przyjaźni z Waldkiem i wynajmować mieszkanie. Nam trafiło się mieszkanko w typowym komuszym bloku, które wymagało pewnego dopieszczenia (malowanie i wywalenie części gratów). W efekcie każde z nas ma swój własny pokój, pomalowany i urządzony po swojemu. Standard nie jest jakoś wygórowany, ale dzięki temu mogą mieć tu miejsce pewne akcje, które w nowoczesnym budownictwie miejsca mieć by nie mogły.
       Zaczęło się życie z dala od rodziny. Wrzucony na głęboką wodę, człowiek szybko się uczy. Pierwszą rzeczą, jakiej nauczyliśmy się więc na studiach było to, że na margarynie nie da się usmażyć normalnej jajecznicy. Potem było zjednywanie sobie pralki, nauka walki z korkami i wypadającymi gniazdkami i wiele wiele innych. Dowiedzieliśmy się, że woda, gaz, prąd, czy internet nie jest dobrem, którego niewyczerpane źródło płynie do nas z natury, ale czymś, za co trzeba płacić (i to w terminie, bo jak nie to trzeba płacić więcej). Szybko przekonaliśmy się też, że studenci są traktowani przez starszych ludzi, jak najgorsze co może przytrafić się ludzkości. Nasi sąsiedzi nie dostrzegali w nas nawet cienia pierwiastka dobra, a fakt, że jesteśmy dorosłymi ludźmi jest dla nich nie do pojęcia. (Grożenie 20 letniemu człowiekowi, że zadzwoni się do rodziców, to moim zdaniem szczyt niedorzeczności)
     
       Mieszkanie we 3 młode osoby, w jednym, komuszym mieszkanku, to generalnie rzecz biorąc świetna zabawa. Niemalże za każdym razem jak się mijamy, spotykamy w którymś pomieszczeniu lub ma miejsce jakakolwiek inna interakcja, to nie obejdzie się bez żartów, docinek lub innych form umilania sobie czasu. W ten sposób powstają niedorzeczne, przepełnione humorem sytuacje. (np. w trakcie rozmowy o językach obcych zeszliśmy na temat, kto jest gorszy, Ruscy, czy Niemcy. Co zakończyło się okrzykiem "zaborca to zaborca" i pierdolnięciem drzwiami. Całość miała miejsce dobrze po 1 w nocy <kolejna rzecz, czas dla studentów jest rzeczą względną... bardzo>). Skłonność to zabawnych, wyolbrzymionych kłótni, częste przestoje w myciu naczyń i wyrzucaniu butelek, oraz sporo innych elementów przyczyniło się do okrzyknięci naszego mieszkania mianem "wesołej patologii", które najdoskonalej oddaje charakter tego lokum.
      Oczywiście nikt nie jest idealny i w związku z tym niektóre drobnostki  ( jak mogłoby się wydawać) innych bardzo drażnią. Sami sobie też szybko zdajemy sprawę z tego, że mamy pewne dręczące nas mocno nawyki, wyniesione z domu. Konfrontowane one są wtedy z nawykami innych osób (ot, chociażby zostawianie margaryny poza lodówką, niezakręcanie kawy, czy gadanie do siebie). Może to rodzić niesnaski, jednak, nie będzie na pewno przyczyną regularnej wojny. Z czasem jednak idzie się do tego wszystkiego przyzwyczaić.
     

    Niekwestionowany luksus, jakim jest własny pokój, w połączeniu z dogadującymi się współlokatorami,  daje rzeczywiście przyjazne miejsce do mieszkania, do którego czasem aż chce się wracać. Teraz już nie potrafię uczyć się, kiedy jestem w domu, a brak ciągłych odwiedzin różnych znajomych daje wrażenie jakiejś takiej pustki. Tutaj cały czas coś się dzieje!
     

Home sweet home.

    Przyjemnie jest tak czasem wrócić sobie do domu. Odpocząć, pojeść dobre jedzonko, spotkać starych znajomych. Nacieszyć się widokami za oknem. Trzeci powrót do domu uważam za udany. Niestety moje RPGowe warsztaty do skutku nie doszły, bo sali ostatecznie jednak nie dostałem.
   Czasem brakuje mi takiej normalności, jaka panuje w rodzinnym domu. Gdzie wszystko jest uporządkowane, dzień ma pewien określony schemat. Takie pierdoły, które dostrzega się tylko w przypadku długotrwałej separacji. Nasze mieszkanie... ta wesoła patologia jest świetna. Czasem jednak można od tego odpocząć. I to odbudowuje.
     Mam tu problemy z muzyką. Nie wiem czego słuchać, ostatnio zacząłem mieć fazę na muzykę elektroniczną, Ratatat, Draft Punk, te klimaty. Faza na to się szybko skończyła i nic teraz mnie nie ciągnie jakoś mocno w swoją stronę... Może jak wrócę do Lublina, chwycę gitarę, to mi przyjdzie ochota na coś konkretnego, bo teraz (jak rzadko) siedzę raczej w ciszy.
      Zobaczymy jak będzie wyglądał drugi semestr, plan w porównaniu do poprzedniego (gdzie weekend co drugi tydzień zaczynałem w poniedziałek o 17) wypada raczej słabo. Wyjdzie w praniu.


"Herezja rodzi się z bezczynności." Imperialna myśl dnia, która ma pod sobą wszystkie sentencje. Dla mnie jest bardzo trafna. Zawsze kiedy się nudzę, albo nie mam czym się zająć nachodzą mnie jakieś durne rozmyślania, marazm, ewentualnie rozpamiętywania i tworzenie nieziszczalnych scenariuszy w czasie przeszłym. Nienawidzę tego i zawsze staram się czymś zajmować, mieć stale coś do roboty i rozkminiania. Cieszę się więc z nowego semestru.

Żyję i mam się dobrze.

        Koniec przerwy. Był czas na nauki, teraz pora wrócić do pisania tutaj. Pierwsza sesja właściwie za mną, wszystko pozdawane w pierwszych terminach, co wymagało spędzenia trochę czasu z głową w książkach. Czekam ( w sumie z niepokojem) tylko na wyniki jednego egzaminu, jestem jednak dobrej myśli.
        Powrócę do Krosna niedługo, na niedługo, zobaczymy z kim uda mi się spotkać, co zobaczyć. Poprowadzę warsztaty RPG w 1LO w sobotę, kto chce się czegoś o graniu lub prowadzeniu dowiedzieć zapraszam. Kto nigdy nie grał, a chciałby pograć- zapraszam. Kto po prostu chciałby się spotkać i pogadać, w sumie też zapraszam.
        W sumie pierwszy raz od jakiegoś już czasu mogę z pełną premedytacją, zadowoleniem i satysfakcją powiedzieć, że jestem kompletny. Powróciłem na szczyt piramidy potrzeb Maslowa. Czuję, że żyję, cały czas mam coś do roboty i bardzo mi z tym dobrze. Teraz mam odrobinę wolnego, więc pewnie zajmę się sprawami związanymi z uszyciem kompetentnego żupana. Coś poczytam, może pogram RPG i nie tylko. O pisaniu długo właściwie nie myślałem, a w sumie dawniej sprawiało mi sporą frajdę.
         Zapowiada się całkiem fajny czas.